Over het waarom van een arbeidsongeschiktheidsverzekering heb ik al genoeg geschreven: waarom het nu al verstandig is, wat één maand zonder inkomen kost en wat de verplichte basisverzekering vanaf 2030 wel en niet gaat doen. Dit stuk gaat over het hoe. Want zodra je een premie gaat berekenen, moet je twee knoppen instellen die samen bepalen wat je betaalt en wat je krijgt.
Knop 1: de wachttijd
De wachttijd, ook wel eigenrisicoperiode, is de periode tussen het moment dat je arbeidsongeschikt raakt en de eerste uitkering. Bij de meeste aanbieders, waaronder TAF, kies je die zelf, ergens tussen een maand en twee jaar. De regel is simpel: hoe langer de wachttijd, hoe lager de premie.
De juiste wachttijd hangt af van één ding: hoe lang kun je jezelf overbruggen? Daarvoor tel je je buffer bij elkaar:
- Spaargeld dat echt vrij beschikbaar is, dus niet je belastingreservering of je btw-potje.
- Een eventuele partner met inkomen die vaste lasten kan opvangen.
- Een broodfonds, als je daar lid van bent. Dat keert meestal tot twee jaar uit.
Deel je vrije buffer door je maandelijkse vaste lasten (privé én zakelijk). Komt daar zes uit, dan kun je zes maanden overbruggen en is een wachttijd van drie maanden een veilige keuze. Komt daar één uit, dan is een korte wachttijd geen luxe.
Een tip: neem niet automatisch de langste wachttijd voor de laagste premie. De meeste arbeidsongeschiktheid is kort: een hernia, een burn-out, een gebroken been. Juist die eerste maanden doen het meeste pijn als je buffer klein is.
Knop 2: het verzekerde bedrag
Het tweede getal is hoeveel je per maand of per jaar krijgt als je arbeidsongeschikt bent. Ook hier: hoe lager, hoe goedkoper. Maar te laag en de verzekering heeft weinig zin.
Reken het zo uit:
- Begin bij je vaste lasten, niet bij je omzet. Hypotheek of huur, energie, verzekeringen, boodschappen, vervoer, abonnementen. Dat is je bodem.
- Tel de zakelijke kosten op die doorlopen als je niet werkt: je werkplek, software, je boekhouder, leasecontracten.
- Houd rekening met belasting. Trek je de premie af in je aangifte, dan is de uitkering belast als inkomen. Verzeker dus een brutobedrag dat netto je lasten dekt.
- Check het maximum. Verzekeraars verzekeren meestal maximaal een percentage van je gemiddelde winst van de afgelopen jaren. Te veel verzekeren is weggegooid geld, want je krijgt het niet uitgekeerd.
De andere instellingen
- Beroeps- of gangbare arbeidsongeschiktheid: verzeker je dat je je eigen beroep niet meer kunt doen, of elk passend werk? Het eerste is duurder en beter voor specialistische beroepen.
- Eindleeftijd: tot wanneer loopt de uitkering? Een lagere eindleeftijd scheelt premie, maar laat een gat tot je AOW.
- Indexatie: groeit de uitkering mee met de inflatie? Op een looptijd van twintig jaar maakt dat veel uit.
- Meldplicht: verander je van beroep of werkzaamheden, of ga je lang naar het buitenland, dan moet je dat doorgeven. Vergeet het niet, het kan je dekking kosten.
Een voorbeeld
Neem een webdeveloper met 2.500 euro aan maandelijkse vaste lasten, 9.000 euro vrij spaargeld en geen broodfonds. Haar buffer is ruim drie maanden. Een wachttijd van drie maanden is dan logisch: ze overbrugt zelf het begin, en betaalt minder premie dan bij een maand wachttijd. Ze verzekert een bedrag dat na belasting haar 2.500 euro dekt, met de zakelijke kosten erbij, en kiest voor beroepsarbeidsongeschiktheid omdat ze als developer specifiek werk doet.
Dat is geen advies voor jou, maar het laat zien dat je het met een paar getallen uit je eigen administratie prima zelf kunt beredeneren.
Bereken het zelf
Pak je getallen erbij en speel met de knoppen. Via nordgard.nl/aov bereken je je premie bij TAF online en zie je direct wat een andere wachttijd of een ander bedrag doet. Twijfel je over de voorwaarden, laat je dan adviseren voordat je tekent. Een AOV is een contract voor tientallen jaren, en een kwartiertje extra rekenen nu scheelt je later een hoop.